Ik wil nog zoveel herinneringen maken - your lovely memory
quote life is a collection of moments

Ik wil nog zoveel herinneringen maken

Ik ben 9 jaar oud en ga bijna op schoolkamp. Er is iets geks wat zich in mijn hoofd heeft gepland. Een gekke gedachte. Ik heb opeens het idee, het gevoel, een hersenspinsel wat is het? dat ik dood ga op mijn 10e verjaardag. Het is zo gek dat ik er niemand over durf te vertellen. Het enige wat ik wil, is dat mijn moeder mee gaat op kamp. Ik weet niet meer of dat niet kon of dat ze dat niet wilde, maar ze was niet mee. En ik ging ook niet dood.

Het is 30 jaar later.

Ik sta in de badkamer. Mijn 40e verjaardag. En die gedachte is er weer. Het is geen gedachte, het is pure angst. Dat mij vandaag iets overkomt. Ik herinner me dit gevoel van 30 jaar geleden. Vandaag stap ik in de auto naar een event. Samen met nog twee vrouwen. Nog een moeder. Het mag niet. Er mag ons niets overkomen. Dat kan niet. We kunnen onze kinderen niet achterlaten. Ik druk de gedachte weg.

Ik vergeet het. Ik voel het zelfs niet meer. Ik heb een topdag en ondanks het drukke verkeer een ontzettend soepele autoreis.

Als ik thuis kom, gaan we vrijwel direct weer de auto in om een hapje te eten vlakbij het strand. Mijn moeder komt ook. We zitten heerlijk in het zonnetje aan de borrel op haar te wachten. Ik ben onrustig. Ze is altijd te vroeg. Waar blijft ze? Mijn slechte voorgevoel speelt weer op. Alsof er iets erg staat te gebeuren vandaag. Wat ben ik opgelucht als ik haar dan zie aan komen lopen!

En dan, tijdens het eten.

Mijn moeder verslikt zich. En niet zomaar. Zodanig dat ze geen lucht krijgt. Jasper probeert de heimlich greep. Een kordate ober komt aangerend. Die neemt het meteen over, doet de heimlichgreep, slaat hard op haar rug. Het eten schiet uit haar luchtpijp.

We zijn geschrokken. Meike is in tranen. Ik ben er stil van.

Ik ben bang.

Zo vreselijk bang dat het leven zomaar over is. En hoewel ik me absoluut niet door die angst laat leiden, speelt ie af en toe even hevig op.

Mensen die iemand zo plotseling zijn verloren als ik mijn vader verloor, herkennen deze angst misschien. Gelukkig zijn er ook veel mensen die hier niet altijd mee bezig zijn.

Ik ben me er altijd bewust van dat het zomaar over kan zijn. Altijd. Elke dag. Het leven is fragiel, het is kwetsbaar, het is zo mooi.

Ik wil nog zoveel herinneringen maken.

Met mijn moeder, met mijn kinderen, met mijn man, met mijn vriendinnen. Ik wil ze vastleggen, koesteren, mijn meest dierbare mensen alles zeggen wat ik ze wil zeggen.

Het leven is te mooi om voorbij te laten schieten… het is zo belangrijk even stil te staan. Elkaar echt te zien, verhalen te vertellen, herinneringen te maken en herinneringen levend te houden.

Online workshop: over stil staan, over genieten.

Ik wil je daar zo graag meer over vertellen. Je inspireren hoe je het leven leeft, voelt, geniet en koestert. Dinsdag 11 juni om 20.00 uur in mijn online workshop. Doe je mee?
Je kunt je hier aanmelden.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *