Herinneringen; vertel je kinderen verhalen - your lovely memory
Film Coco

Herinneringen; vertel je kinderen verhalen

Ken je de film Coco? Dit raakt precies wat ik zo belangrijk vind in het leven. Maal 2 zelfs.

Ik zag de film ruim een jaar geleden met mijn dochter in de bioscoop. Overweldigd was ik. De film is zo prachtig gemaakt. Wat een kleuren, een magie, echt fantastisch! En dan het verhaal… Coco, een jongetje dat een grote passie heeft: muziek maken. Hij droomt ervan om een groot muzikant te worden. Maar in zijn familie is het verboden om muziek te maken. Coco kan niet anders dan wel muziek maken, dat zit zo in hem. En hij gelooft dat het ook in zijn familie zit. Hij gaat op zoek naar het familieverhaal. Op de Mexicaanse feestdag Dias de los Muertos, de dag waarop de doden worden geëerd met een feest en met de foto’s op het altaar in de huizen van hun families, komt Coco per ongeluk ‘aan de andere kant’ terecht: de wereld van de doden. Daar blijkt dat zolang we de mensen die overleden zijn nog herinneren, zij voortleven in het hiernamaals. Een sprookjesachtige wereld. Maar als ze vergeten worden door de mensen op aarde, dan verdwijnen ze echt.

Tranen

Tranen stroomden over mijn wangen toen in de bioscoop. Natuurlijk vanwege de prachtige boodschap dat je je passie moet volgen. Moet doen waar je echt blij van wordt. Precies wat ik altijd heb gevoeld. En wat ik mijn kinderen mee wil geven. Maar hoe doe ik dat als ik zelf mijn dromen niet najaag? Pas vorig jaar heb ik de stap durven zetten. Maar de film raakte me nog meer omdat het zo belangrijk is om herinneringen levend te houden. Om verhalen en familieverhalen aan elkaar te vertellen. Om foto’s neer te zetten, waardoor je erover praat met elkaar. Om herinneringen op te slaan voor als je er later niet meer bent. Om ze niet te vergeten.

Herinneringen blijven leven

Mijn vader overleed toen ik 2 jaar oud was. Ik heb vrijwel geen herinneringen aan hem. Als kind koesterde ik daarom de verhalen over hem, foto’s en de paar video8 filmpjes die we hebben uit mijn jeugd. Toen ik moeder werd, was mijn grootste angst dat mij iets zou overkomen en dat mijn kinderen geen herinneringen aan mij zouden hebben. Daar komt mijn drang vandaan om zoveel mogelijk vast te leggen. In hun fotoalbums schrijf ik herinneringen bij de foto’s. Herinneringen aan de dingen die we deden, over hoe ze waren en zich ontwikkelden, waar we om moesten lachen maar ook waar ik heel trots op was, wat ze maar gek van mij vonden of wat ik voor ze voel en hoe me dat kan overvallen. Ik wil dat onze herinneringen blijven leven.

‘Ja, ik weet het nog!’

Die fotoalbums kijken zij nu al heel graag in. En ze onthouden daardoor heel veel. Al kun je je soms afvragen of ze iets nu echt onthouden of de foto onthouden. Zo zei ik laatst weemoedig tegen mijn dochter “oooooh, ik weet nog dat je hier met zo’n karretje door de kamer liep om te leren lopen!”. Waarop ze zei: “Oh ja! Dat weet ik nog!!”
“… van de foto!”

Herinneringen levend houden, dat is mijn missie. Dat is waarom ik doe wat ik doe. Nu doe ik dat door moeders te helpen de albums voor hun kinderen te maken of bij te houden. Maar ik heb nog zoveel meer ideeën. Herinneringsboeken voor families, jubilea, afscheid, er zijn zoveel mooie momenten die het waard zijn herinnerd te blijven.

En jij? Hoe hou jij herinneringen levend? Vertel jij je kinderen verhalen?

2 reacties op “Herinneringen; vertel je kinderen verhalen”

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *