De eerste keer surprises maken - your lovely memory
Pietenmuts met losse veer

De eerste keer surprises maken

Ik weet het nog goed. Die ene surprise die ik op de basisschool kreeg waar ik niks van begreep. Een doos met daarop een soort speeltuin gemaakt maar alles in elkaar gezet en geknutseld met tientallen meters plakband. Zo lelijk vond ik het! Mijn moeder ook. Zij leerde mij dat ik alleen mocht knutselen met lijm, dat je het plakband niet mocht zien en dat je altijd netjes moest werken. Ik zie de surprise zo nog voor me.

Ik zal in al die jaren op school ook genoeg leuke surprises hebben gekregen. Waarom herinner ik die niet meer?

De allereerste surprise
Het is vrijdagmiddag bijna drie weken geleden. Meike komt enthousiast uit school naar me toe en staat te stuiteren met een briefje in haar hand. Het lootje voor de Sinterklaasviering!! Dit jaar is de eerste keer dat ze een surprise moet maken. Ze heeft al allemaal ideeën over wat ze zal gaan maken. “Oh, ik vind dit zo leuk!” zegt ze. Een week later moet ik haar helpen herinneren dat we er wel mee aan de slag moeten gaan. Ik weet namelijk al dat we het weekend voor 5 december daar niet aan toekomen. We denken na over wat ze wil maken en vooral wat we daar dan voor nodig hebben. Doen ideeën op op Pinterest. Schakelen oma in (die kan nou eenmaal beter knutselen dan ik en heeft daar ook allerlei materialen voor). En papa helpt met het schrijven van het gedicht. Wat ze wel zelf bedenkt en schrijft, dat vinden we belangrijk. Ik ga de cadeautjes met haar kopen en help haar de surprise afmaken en inpakken. Wat is ze trots! En wat kijkt ze uit naar 5 december.

4 december komt ze snipsnotter verkouden uit school. ’s Avonds heeft ze koorts. Maar ze wil het Sinterklaasfeest absoluut niet missen. Dat snap ik zo goed. Dus gaat ze vroeg naar bed, neemt pijnstillers tegen de koorts en slaapt als een blok. Gelukkig ging het vanochtend weer beter. We gaan extra vroeg naar school omdat ze buiten mee mag dansen op het podium voor Sinterklaas. En dan gaat ze de klas in die vol staat met prachtige surprises. Die van haar is gelukkig heelhuids aangekomen. Wat een mooi gezicht! En dat verwachtingsvolle koppie van haar. Hier heeft ze zich zo op verheugd.

En dan komt ze uit school. Ontstemd. Verdrietig over de surprise die ze heeft gekregen. Ik ben ook verbaasd. Een stuk rioolpijp waar kerstballen in zaten. Roze kerstballen. De kleur waar ze echt niet van houdt. Ik spreek haar niet direct, ze gaat bij een vriendinnetje spelen. Geeft mij ook mooi even de tijd om hierover na te denken. Want ook ik voel de teleurstelling. Vind het sneu voor haar. Had haar zoveel meer gegund.

Maar wat ga ik tegen haar zeggen als ze straks thuis komt? Ik ga haar uitleggen dat zij een bofkont is. Dat niet alle kindjes zulke bofkonten zijn dat ze vaders, moeders en oma’s hebben die helpen met dichten en knutselen. Dat niet alle kindjes zoveel knutselspullen in huis hebben. En dat ook niet iedereen hier even blij van wordt. Dat het misschien voor dit kind wel al ontzettend creatief was omdat knutselen echt niet zijn of haar ding is. Dat ook hier een verhaal achter zit. En ja, ook dat ze teleurgesteld mag zijn.

Je wilt je kind liefst alleen mooie en leuke herinneringen meegeven. Dat kan nou eenmaal niet. Wel denk ik dat je invloed hebt op hoe je kind ergens tegenaan kijkt. Ik ben benieuwd wat Meike zich later hiervan herinnert.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *