De echt waardevolle momenten - your lovely memory
Fietsen

De echt waardevolle momenten

Vorige week woensdagochtend waren we ons aan het klaarmaken voor school. Dat is altijd even haasten op het laatste moment. Ik help mijn zoontje met zijn sokken aan doen. Dat gaat nu eenmaal sneller dan dat hij dat doet 😊 Dan zegt hij: “mama, vanmiddag wil ik leren fietsen op het schoolplein”. Hij is net zes en hij heeft wel eens geoefend met fietsen maar voelde zich daar zo oncomfortabel bij dat hij echt niet meer wilde en zelfs wat weerstand kreeg. Ik liet dat dus bij hem. En nu komt hij er uit zichzelf mee.

’s Middags uit school gaat hij bij een vriendinnetje spelen. Ik rij met mijn dochter van hot naar her om cadeautjes te kopen voor allerlei partijtjes. We halen door de regen nog snel wat boodschappen, ik bedenk iets voor het avondeten, denk aan alles wat ik nog moest doen voor de twee dagen training die ik vanaf morgen van huis ben en denk: dat leren fietsen… dat hoeft toch niet nu? Ik word er helemaal onrustig van en het regent ook nog.

Maar nee, je moet het ijzer smeden als het heet is toch? Niet denken aan de regen, niet denken aan de fiets die ik nog moet zoeken in de schuur, de banden die helemaal plat zijn, het eten wat ik nog moet koken… nee, nu doorzetten! Dus als ik met mijn dochter thuis kom van alle inkopen, loop ik meteen door naar de schuur. De bewuste fiets die we van vrienden kregen toen hun zoon te groot was, ligt op de vliering van de schuur. Ik klim met een tuinstoel op de werkbank en trek aan de fiets. Deze ligt klem achter de sneeuwschep en aarrgh, hoe krijg ik deze er vanaf zonder nu zelf ter aarde te storten? Met al mijn kracht til ik de fiets over de sneeuwschep van de vliering en staat deze op de grond (en ik ook, fiew). Banden zijn he-le-maal plat. Op goed geluk pomp ik ze op.

Ik trommel m’n dochter weer op en we gaan mijn zoontje ophalen bij zijn speelafspraak. Met de fiets. En dan het spannende moment dat hij hoort dat hij nog moet leren fietsen terwijl hij moet is en misschien liever naar huis gaat. Hij heeft gelukkig een heerlijke speeldate met een vriendinnetje gehad en komt superblij naar buiten. Als ik vertel dat we nog gaan fietsen, doet hij heel stoer en overdreven enthousiast. Op naar het schoolplein.

En dan is het toch wel even spannend. Want hij heeft al heel lang niet op de loopfiets gefietst waar hij te groot voor is. En dan deze nieuwe onbekende fiets die toch weer anders stuurt. Laat staan trappers waar hij steeds maar niets van begreep. Daar gaan we. Ik hou hem vast en ren rondjes met hem mee. Probeer hem vooral uit te leggen wat hij moet doen als hij stopt. En dan zegt hij na een paar rondjes: “Laat maar los hoor mama!”

Ik maak snel een foto en een filmpje van dit moment en BAM, daar gaat hij onderuit. Hij moet hard huilen. Ligt klem onder zijn fiets. Broek en handen vies. Ik ga met hem op de rand van de zandbak zitten en troost hem. Z’n zus vraagt lief of hij naar huis wil. Ik herinner haar wat ze moet doen op de manege als ze van een paard valt…. “meteen er weer op”. Precies. Mijn zoontje huilt nog even uit en zegt dan opeens “Ik ga het weer proberen. Ik geef nooit op!” En daar gaat hij…

Hij fietst! En fietst. En fietst.

Tot het donker wordt. En dus eten we laat. Liggen de kinderen laat in bed. En moet ik al mijn spullen voor de komende dagen nog opzoeken en inpakken. Maar hij fietst! En wat is hij trots op zichzelf! Wat ben ik trots op hem. Hij gaf niet op. En ik ook niet 😊

We hebben het vaak zo druk, maar wat is het waardevol om te luisteren naar je kind en daar dan ook echt van de genieten. Dit zijn de echt waardevolle momenten. Lovely memories!!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *